mijn hele leven staat al sinds ik me kan herinneren in het teken van Lijden... van opoffering van je Eigen Ik, je Echte Verlangens...
en hoe ik er onderuit kan komen...
en hoe fout dat is want Lijden {met een grote, dikke, vette
L} is beter dan Genieten {met een grote dikke vette
G...}.
als je maar genoeg geleden hebt in je leven kom je vanzelf in de hemel {wat jaren lang mijn grootste aspiratie was} of krijg je waardering van Anderen...
tot ik ineens bedacht dat al dat Lijden allemaal behoorlijk Kut was {met een heel grote, dikke
K} en dat Genieten eigenijk veel leuker was...
maar ja: de kerk... en mijn opvoeders {zelf ook overtuigd van de grote LijdenLeugen}... en zowat iedereen die ik hoog achtte... allemaal leken ze een kick te krijgen van Martelaren... hoe meer Lijden je onderging, hoe groter de Beloning. nu, of in de Hemel... "
kijk eens hoe Sterk ik ben! kijk eens hoeveel ik aankan in dit leven!! kan jij dat oook? nee he? maar ik wel..." als je daarmee waardering kreeg, dan kon ik beter maar voor de Moeilijkste Weg kiezen, toch? want boven mijn eigen geluk torende huizenhoog de Waardering die ik nodig had van {haar} en {hem} en {hunnie}...
en tijdens het terug naar huis wandelen toen ik dochterlief naar school had gebracht, had ik ineens de ingeving. ben ik een
beter mens naarmate ik meer lijdt? hoe meer ik doorsta? wie bepaalt in godsnaam zoiets?! welke wrede, onliefdevolle Vader/Moeder/Universum bedenkt dat hoe meer mijn moeder meemaakt en doorstaat, des te beter een mens zij dan is? ze is al een goed mens, al zat ze de hele dag boekjes te lezen naast de verwarming, met een deken over zich heen en een poes op schoot...
hoe meer ik lees over Liefdevol Leven en Vergeving en Dankbaarheid en weet ik veel wat nog meer, hoe meer ik voel dat Genieten helemaal oke is. en dat iedereen die daar een probleem mee heeft van mij nog een koekje mag...
