maandag 18 juni 2018

feisty

een tijdje geleden vond ik een foto van mezelf als kleintje. ik moet een jaar of 5 zijn geweest, misschien wel jonger. kleuterschool in elk geval. op die foto staat de rest van de klas, in jaren 70 tenue, en ik herken de meesten ervan meteen. een paar vrienden die nog jaren erna mijn vrienden bleven, en gezichten van lui die mij minder te na staan. en Juffrouw Anne, geloof ik. ergens aan de zijkant sta ik, met mijn armen heel uitdagend over elkaar, en ik kijk zeker de camera in, alsof ik de fotograaf rauw lust. in eerste instantie was ik er niet helemaal zeker van dat ik het was...

in mijn herinnering was ik een angstig musje, een schichtig ding wat niet veel durfde of deed of zei. ik was stilletjes in de achtergrond aanwezig en liet de rest zijn ding doen. ik was verlegen. maar die foto deed anders vermoeden. in elk geval ergens in mij aanwezig was een feisty ding wat de wereld recht in de ogen keek, en klaar was voor wat komen ging... wat ging er mis?!

opvoeding. socialisering. het Leven.

deze week hoorde ik, tijdens en bezoek aan mijn moeder, waar ook haar zus aanwezig was, een paar dingen waarvan ik vermoed dat die aan de wieg stonden van mijn verschuwing, die kennelijk niet op de voorgrond stond van wie ik was toen ik 5 was. mijn moeder moet regelmatig heel erg boos op mij zijn geweest, en mijn oma vond mij een lastpost, en een rotkind. mijn spontane, goedbedoelde acties werden niet bepaald gewaardeerd door mijn omgeving. komt nog bij dat mijn moeder zelf met een paar dingen zat over haar eigen opvoeding en jeugd, alsook het overlijden van haar eerste kindje, mijn oudere broer. en dat mijn vader twee keer het overlijden van een ouder achter de kiezen kreeg in die tijd, en mijn gevoeligheid en introverte aard werden behoorlijk op de proef gesteld tijdens mijn tijd in de kleuterschool, en ik kan me voorstellen dat al die dingen bij elkaar hebben gezorgd dat ik voorzichtiger werd. minder open. minder mezelf. de wereld buiten mijn huis was grillig, en raar, en onvriendelijk, en daarbinnen was het zwaar en verdrietig soms. feisty Daantje werd langzaamaan een beetje bang van de wereld om zich heen, al was de drang om die wereld te ontdekken er nog steeds. ik was nieuwsgierig en eigenzinnig en tegendraads en vol fantasie en op mezelf.

in de dagen na dat bezoek aan mijn moeder zijn er dingen gaan borrelen, en samen met het concert van Pearl Jam wat ik vorige week mocht bezoeken, waar Eddie Vedder's stem en hun muziek wederom zorgden voor een soort van wakker maken van allerlei diep weggestopte gevoelens, voel ik dat het tijd is dat die kleuter in mij wordt gereset. de feisty, eigenzinnige kleine Daan mag voelen dat het veilig is om zichzelf te zijn. de wereld is er om ontdekt te worden, en ik mag precies zijn wie ik altijd was. zelfverzekerd de ogen van degenen voor mij inkijkend.

it's okay...

woensdag 28 februari 2018

kast

er blijkt weinig zo opluchtend te zijn als je moeder iets vertellen wat je al 35 voor haar verzwijgt. of zo eng. maar iets in mij maakte dat ik het afgelopen Zondag vertelde aan haar - het feit dat ik me niet thuisvoel in mijn vrouw-zijn. dat ik - ondanks de vier kinderen en de relatie van meer dan 20 jaar die het tegendeel lijken te spreken - me nooit echt Vrouwelijk heb gevoeld. dat ik me een jongen voel die 'opgesloten' zit in dit lijf, dat ik me vooral wel aangetrokken voel tot andere jongens, maar niet alleen maar... en dat ik me ook niet alleen maar een jongen voel in een vrouwenlijf... dat ik {nog} geen operatie hoef of zo... en dat ik me in mijn tienertijd zo ongelofelijk eenzaam heb gevoeld, omdat er in die tijd NIETS over te vinden was... dat het tot maar heel kort geleden heeft geduurd voordat ik dat bij mezelf heb geaccepteerd dat dit echt is, dat dit iets is waarover ik oke of zo mag zijn, bij mezelf...

er blijkt weinig zo onduidelijk te zijn als dit. dat je identiteit, hoe je naar jezelf kijkt, iets heel erg belangrijks is. bij de {weinige} mensen waar ik er over heb gepraat, tot op heden, kreeg ik heel weinig begrip - hoe leg je uit dat je je al je hele leven fout voelt zijn? een oud-collega zei zelfs: maar, homo-mannen zijn toch heel vrouwelijk? dan ben je dus eigenlijk normaal... {ofwel: stel je niet zo aan, gek...} een heel jonge collega, die Gender Studies doet, is de eerste bij wie ik me geen aanstellerige randdebiel voel... zij praat bijna dagelijks met anderen die eenzelfde 'storing' hebben in hun bedrading, en snapt me wanneer ik zeg dat ik me als jongen aangerokken voel tot andere jongens... dat ik me de ene minuut moeder voel en kan zorgen voor mijn kinderen {maar ook alleen hen}, en de andere een soulmate wens die snapt dat ik niet gezien wil worden als meisje...

er blijkt weinig zo lastig als je niet-sexueel voelen in een wereld die wordt gedomineerd door sex... alles lijkt er om te draaien. begrijpelijk, want het overgrote merendeel van de bevolking is daar op een of andere manier mee bezig, zelfs in de spirtuele wereld kom je er niet onderuit: de sleutel van een goede relatie is een gezonde fysieke uiting van je liefde voor elkaar... bij mannen al helemaal... kom ik aan met met mijn behoefte aan een platonische relatie.........

lange tijd voelde ik me een fraud, iemand die nep was. waarom hield ik me in godsnaam bezig met LGBT issues?! waarom waren films als Maurice en Pride en Shelter mijn favourieten?! waarom voelde het als een stomp in mijn maag als ik las over homo's die in elkaar waren geslagen of problemen hadden thuis, of zichzelf iets verschrikkelijks aandeden na jaren van innerlijke strijd?! ik was toch niet eens een van hen? behalve op een humanitiar nivo, waarom voelde ik me zo betrokken? terwijl niemand 'van hen' mij een blik waardig gunde, ooit... waarom zouden ze ook...? hoe weet je  wie een ander is, eigenlijk...? en wat zou het uit moeten maken...? maar jezelf gezien weten door een ander, jezelf geaccepteerd weten, voelen dat je oke bent voorbij de cliche's {'iedereen is oke zoals ie is', 'liefde is liefde', 'iedereen is gelijk'} is misschien wel net zo belangrijk als een dak boven je hoofd...

het voelt alsof ik een grote stap verder ben, nu. uit een soort van kast, al weet ik nog niet precies welke. mijn moeder doet verwoedde pogingen er iets van te begrijpen, zoals ze dat al haar hele leven met mij probeert {bless her...}. en ik voel me een beetje minder afstandelijk naar haar toe, dus als er iets is bereikt, is het dat wel. en het feit dat ik weet dat ik mag zijn wie ik ben - in welke vorm dat ook is - en dat er meer zijn zoals ik.... dit had ik nooit durven hopen in 1985, toen ik eenzaam in mijn kamer zat, en las over Morrissey, en Maurice, en ik wenste dat ik ooit iemand zou leren kennen die mijn zielsmaatje was... die mij snapte... die mij nooit zou verlaten...

er is hoop...



woensdag 12 juli 2017

reuzenrad

het angst-konijn heeft een schop onder de kont gehad...

drie weken na vorig bericht mocht ik de goede man nog eens zien, in Antwerpen, dankzij het Lot, wat maakte dat ik een kaartje kon vinden voor zijn show daar, in de Lotto Arena.

lang verhaal kort: het concert op zichzelf was al een kado uit de hemel - hij was goed geluimd, speelde alle nummers die iets met mij deden, van Pearl Jam en hemzelf, en John Lennon en Neil Young en Bruce Springsteen {met Glen Hansard, zijn voorprogramma, zong hij Drive All Night, in prachtig duet}, met of zonder het strijkkwartet wat hem deze tour mocht begeleiden {o.a. Black, wat al 25 jaar een plekje in mijn hart heeft...}, maakte een prachtig praatje over het reuzenrad wat buiten het raam van zijn hotelkamer stond {over hoe het leven is alsof je daarin zit, met ups en downs, en dat je er soms uit wil stappen, op het laagste punt, maar dat het dan altijd weer naar boven gaat... "Hang on in there, please..."} en samen met een publiek wat er net zoveel zin in had werd het zoiets prachtigs... de connectie die ik miste in Amsterdam was er wel degelijk daar in België, en ik wist mij geraakt tot op het bot...

via Facebook had ik Ornella leren kennen en die had zin om nog even te blijven hangen, samen met nog een paar anderen, want wie weet kwam Eddie zelf nog naar buiten om hoi te zeggen. we wachten bijna twee uur, kletsten, lachten, gluurden in voorbij rijdende busjes, vroegen ons af waarom de tourbussen al weet ik hoe lang stonden te ronken achter ons {Het Milieu!!} en keken regelmatig naar de deur een eind verderop waar soms iemand uitkwam, of inging. tegen 2 uur was het moment dan eindelijk daar en stapte Eddie Vedder - op wie ik al meer dan 25 jaar een dikke crush heb - onze richting uit...

en mijn hoofd wist echt wel dat hij ook maar een mens is, dat hij nooit gevraagd heeft om al die aandacht van idealiserende fans, etc. maar oh my god wat was het een gestoord gevoel om hem van zo dichtbij te zien! te horen wat hij zei tegen de anderen, zijn glimlach van zo up close te zien, en FUCK THIS SHIT hem naar MIJ te zien kijken, en te zien lachen, en die diepe stem van hem tegen MIJ te horen praten... en een hug van hem te krijgen...  *what the fuck?! smilie*

het zinderde nog lang na, dat gevoel van de hemel... het komt telkens nog terug als ik eraan denk, of erover praat met iemand... just, wow....

het angst-konijn heb ik al even niet meer gezien...



woensdag 7 juni 2017

angst konijnen

life can only be understood backwards
but it must be lived forwards"
~het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden,
maar het moet voorwaarts worden geleefd~



hier moest ik aan denken toen ik daarstraks tien minuten lang onder de straal van de douche stond, bewegingloos, overmand door een mix van spijt en frustratie. even ervoor had ik - in de Facebook groep voor lui die zijn Europese tour willen meebeleven - gelezen over mensen die gisteravond in London de avond van hun leven hadden, omdat hun {en mijn} idool Eddie Vedder daar optrad in de Hammersmith Apollo {wat nu geloof ik anders heet}. zelf had ik op het laatste moment besloten om toch te proberen een kaartje te vinden, en ging vorige week dinsdag, waar ik erg genoot van zijn prachtige sonore stem, zijn melige grapjes, zijn prachtige liedjes. alleen - ik zat ergens waar ik hem niet zo heel goed zag, hij was heel onscherp, het was koud in de Music Hall, ik heb niet een gezichtsuitdrukking kunnen waarnemen van de goede man, laat staan hem gehigh-fived, en Glenn Hansard is wellicht een schat maar ik werd niet heel warm van zijn liedjes... 

ben ik nu een ontevreden trut? waarschijnlijk... is het nou ook nooit goed? kennelijk... waarom baal ik ervan dat ik niet de emotionele, prachtige, zijn hart uitstortende, volle bak Eddie heb mogen meemaken? zoals hunnie in London gisteravond, of op de eerste avond, in Amsterdam... omdat het fucking typisch is dat ik de ietsjes matte, zijn rijtje afraffelende, er niet helemaal bij zijnde Eddie Vedder 'kreeg'... omdat dat de story of my life is...

ik leef mijn leven with the handbreak on... ik leef met een soort van rem, altijd met mijn voet op de rem, omdat ik bang ben om uit te schieten... ik ben zo bang voor extremen, voor pijn, voor heftige gevoelens, dat ik altijd mijn voet op de rem heb... altijd in de aanslag om alles dicht te gooien. ik doe dat met situaties, met mensen, met alles. mijn angst om de controle kwijt te raken zo zoveel sterker dan mijn wens om prachtige, intense dingen mee te maken... de angst om found out te worden als de fraud die ik voel dat ik ben, omdat ik niet echt leef... ik leef tweedehands... op andermans ervaringen, of via de dingen die ik schrijf in mijn 'boeken'... boeken die niemand leest, want ik kijk wel raar uit om er ook maar iets mee te doen.

ik zou zo graag die kut rem los willen laten... mezelf laten gaan, zonder angst, zonder vrees voor vergelding, van God, of het Universum, of mijn moeder... prachtige dingen meemaken, en ten volle genieten... niet een beetje, met steeds rondkijken als een angstig konijn, maar vertrouwen hebben en genieten...

dus... onwards and upwards... and forwards, above all...



{tnx Ed, for a lovely show... }

donderdag 9 maart 2017

knokploeg

met enige regelmaat heb ik het aan de stok met een aantal mensen.
met een lig in in de clinch over wat ik met mijn dag zou moeten doen. volgens die ander doe ik niet genoeg, en zou ik wat meer actief moeten zijn, niet zo bij de pakken neer gaan zitten. schouders eronder, Het Leven Moet Geleefd Worden - zo'n type is het.

met de ander onderhandel ik over hoeveel ik niet hoef te doen, hoe rustig aan ik het mag doen. die andere is een beetje een Betje, een die het leven nogal zwaar vind, en die ik liever ontzie. ik wil r ook wel eens een schop onder de kont geven, omdat ik dr wel heel erg op mijn oma vind lijken, en dan bedoel ik dus niet die oma die heel ondernemd was, die lijkt meer op de eerste. nee, deze oma vond zichzelf vooral heel zielig, en die zat liever te zeuren dan dat ze iets deed.

van de week lag ik met allebei behoorlijk te rollebollen. ik had namelijk gehoord dat Eddie Vedder naar Europa komt, en zowel Anwerpen als Amsterdam aandoet. waaaaaahhhh!!!! was mijn eerste reactie. Eddie komt naar hier!! toen ging ik naar de prijzen kijken voor kaarten en toen had ik er ineens veel minder zin in. volgende stap was iemand vinden die misschien ook wel zin had. nou, zin hadden er wel een paar, maar het was wel heel duur, en de hallen die hij geboekt had waren qua sfeer net zo fijn als de randstad tijdens spitsuur. dan ga ik toch alleen? dacht ik toen...

en zo begon het innerlijke knokpartijtje wat zich met regelmaat in mij afspeelt - de No-Nonsense stoere bikkel Alles Is Mogelijk Daan tegen de beetje voorzichtige, moet ik dat wel doen? Daan... de laatste won...

op Youtube is ie ook heel leuk...


dinsdag 28 februari 2017

maandag 31 oktober 2016

dag pap

afgelopen woensdag brak mijn hart in duizend stukken...
de liefste man die ik ooit heb gekend, de kleurrijkste grijsaard, mijn trouwste lezer hier, de bijzonderste opa, een eigenzinnige donder, degene die het trotste was op mij -- mijn lieve vader -- is heen gegaan...

nooit had ik me voor durven stellen hoe dat zou zijn, al ging hij de laatste jaren steeds een beetje verder achteruit, en was het een realisitsche mogelijkheid, en bouwde zelfs ik de gedachte in dat het een keer gebeurd zou kunnen zijn... maar hij had al zoveel doorstaan, krabbelde steeds weer op, was er weer gewoon bij op feestjes en maakte ons telkens weer aan het lachen... pa leek zo sterk, mentaal vooral, maar het zwaard van Damocles, in de vorm van een aneurisme in zijn buik, viel, en zorgde voor een wending die ik altijd heb gevreesd...

het idee dat hij er niet meer is, nooit meer zal zijn, is verschrikkelijk... dat hij nooit meer in die stoel zal zitten in de tuin, lezend in een boek, een puzzel makend, een landkaart bestuderend... dat de kinderen nooit meer grapjes zullen maken met m over dat ie bij de padvinders zat {wat helemaal niet zo was...}, of over Gerrit de bosgod {die hij een keer op een kampeertrip had bedacht, jaaren geleden, en die gebleven is}, of wat ie nou weer had gevonden 'aan de kant van de weg'... mijn moeder zal het voortaan zonder zijn gezelschap en kennis moeten doen...

het enige waar ik blij om ben is dat hij nu geen pijn meer heeft... dat hij niet meer hoeft te ploeteren om adem te krijgen, toe moet kijken hoe wij dingen voor hem doen. ook dat ik tot het einde bij hem ben geweest, zijn hand vastgehouden, hem liefde en kracht toegewenst... samen met mijn moeder, en mijn broer.

dit jaar was een kutjaar wat betreft het verliezen van markante mensen, maar dat de belangrijkste mij zou ontvallen...

tot ziens, lieve pa... ik ga mijn best doen om jou trots te laten blijven...