waarde vol

volgend op het uur durende filmpje op Youtube van het vorige stuk, vond ik een 10-delige serie waarin dezelfde man uit de doeken doet hoe wij allemaal gekwetste kinderen zijn die verwoede pogingen doen om als volwassene door het leven te gaan... Homecoming heet het, en werkt in 10 delen door de kinderfases heen, om tot een conclusie te komen hoe je toch nog als gelukkige volwassene je leven verder kan leven. helemaal bij jezelf terug gekomen, hopelijk de brokstukken en een groot deel van je opgelopen trauma's geloosd te hebben door middel van door hem aangereikte therapeutische sessies en suggesties.

zelf heb ik al in de jaren 80 al geleerd over hoe je kindertijd, en dan vooral de tijd voordat je bewust werd van de wereld om je heen, omdat je toen alles in je opzoog als een sponsje, bepalend is voor hoe je als volwassene in het leven staat. weet niet meer precies in welke vorm deze informatie tot mij kwam, maar het leek me een heel fijne manier van psychologie - dat je het nog een klein beetje in de hand kon hebben, dat je niet al gevormd op de wereld kwam, door je genen en zo, maar gevormd door mensen uit je omgeving, en wat is gevormd kan altijd nog worden omgevormd, was mijn gedachte... hoe je dat omvormen zou moeten doen was mij dan weer niet duidelijk - ik was ook gevormd om tot op zeker hoogte machteloos toe te zien en te hopen op redding - maar in mijn achterhoofd was wel steeds het idee dat ik niet tot in den boze hoefde te leven met mijn zgn. verlegenheid en angstige gedachten... er was iets aan te doen, door middel van therapie, alleen had ik geen idee waar ik dat moest zoeken...

via ex had ik ooit het boek Families and how to survive them in handen gekregen. hierin vertelt John Cleese {Fawlty Towers, Monty Python} met behulp van zijn therapeut uitgebreid hoe wij op psychologisch gebied worden gevormd, door mensen om ons heen, door innerlijke reacties, door onbewuste gevoelens en impulsen, afsluitingen en overlevingsdrang... en hoe wij mensen in ons leven aantrekken die ons daarbij kunnen steunen, of ons verhaal blijven beamen, of verder kunnen helpen. doordat zij dezelfde drama's hebben, dezelfde taboes, wat wij onbewust bij elkaar oppikken en 'weten' dat wij daardoor veilig zijn bij die ander... {als eerste wordt bijvoorbeeld een experiment beschreven, hoe in een kamer vol onbekenden werd gevraagd om paren te vormen, zonder met elkaar te praten. na verloop van tijd had iedereen een partner, en er werd gepraat over allerlei dingen, en wat bleek: alle personen binnen die paren bleken dezelfde taboes als elkaar {maar weer anders dan de anderen paren} met zich mee te dragen... zonder met elkaar te praten voelden ze dat die ene ander veilig was. omdat ze dezelfde dingen wegstopten...}.

ex gelooft echter dat Therapie belachelijk is, en dat je ergens van bewust te zijn al voldoende zou moeten zijn om een {in je babytijd opgelopen} trauma of gewoonte om te kunnen draaien. eindeloze discussie hebben we hierover gehad, vooral omdat ik wel geloof in therapie, en ook niet bang ben om me kwetsbaar op te stellen in het bijzijn van een ander/therapeut... hij vind dat mensen die dit doen triestelingen zijn... {niet tegen mij direct, maar over iedereen die wij kenden die ergens in therapie was - kiezen voor de makkelijkste weg, noemde hij het, en ronduit achterlijk}. helaas voor mij ging ik in eerste instantie mee in zijn verhaal, omdat ik vooral wilde dat hij mij leuk vond, en mezelf neerzetten als sneu type wat uithuilt bij een 'dokter' zou daar niet bij helpen... {al poogde ik dan af en toe wel eens wat bij verschillende peuten - Kunstzinnige Therapie, bijvoorbeeld, wat wel wat losmaakte}

in de filmpjes {die allemaal een uur duren en in het Engels zijn - sorry!} wordt elk deel van de kindertijd behandeld, uit de doeken gedaan hoe sommige ontwikkelingen verkeerd kunnen gaan, hoe wij leren om bepaalde zaken te onderdrukken {en daardoor behoorlijk ziek kunnen worden}, en hoe wij langzaam aan en liefdevol weer bij die pijnlijke stukjes kunnen komen, om ze beetje bij beetje te helen, er licht op te laten schijnen, bij ons gekwetste kindje kunnen komen en het de liefde en datgene wat het nodig heeft te geven... daarbij uitdrukkelijk zeggend dat er niemand de schuld krijgt van die 'fouten' in de opvoeding, omdat onze opvoeders zelf ook behoorlijk wat knakken hebben opgelopen in hun eigen kindertijd, door mensen die zelf ook -- etc. etc. maar we kunnen wel de cyclus doorbreken... we hoeven er niet tot in lengte van dagen slaaf van te blijven... we zijn mensen met een vrije wil {tot op zeker hoogte natuurlijk, door die impulsen en driften waar we niet altijd controle over hebben, en de aangeleerde reacties op zaken die op ons pad komen...}, en dat weten is al een heerlijk gevoel van macht terugkrijgen over jezelf... {tenzij dát idee je juist vervult met angst natuurlijk, dan is het minder...}

enniwee - ik voel dat ik op een heel mooi pad ben, met loslaten en lozen en nieuwe, mooie, krachtige overtuigingen en gedachten ervoor in de plaats... met nieuwe kansen, en nieuwe mensen en eindelijk geloven dat Ik Het Waard Ben... 

beter laat dan nooit...

schaamte lozen

waar schaam jij je voor?
wat mag niemand weten over jou?
waar sla jij jezelf mee rond de oren omdat je het doet/voelt/ernaar verlangt?

schaamte kan goed zijn, het is een soort van sociale controle binnen jezelf, die je nodig hebt om normaal te kunnen functioneren. innerlijke discipline te kweken. in een gezond kind wordt lichte schaamte aangewend {het voelt het vanuit zichzelf} om het een mooi, gezond platform te geven naar volwassenheid...
helaas zijn weinigen onder ons Helemaal Gezond opgevoed. omdat wij worden grootgebracht door mensen die zelf nog worstelen met allerlei niet-opgeloste schaamte-gevoelens.

het gaat fout wanneer we ons voor dingen gaan schamen die nuttig zijn. dingen die Normaal horen te zijn. waardoor we ons waardeloos gaan voelen, of slecht, niet goed genoeg, en eetproblemen krijgen, of drugs gaan gebruiken, of heel veel kopen, of  werken, of ons dingen ontzeggen die we nodig hebben, om gevoelens uit te vlakken, of om onszelf te straffen.

we leren dat het slecht is als we verdriet uiten na een bepaalde leeftijd, of boosheid voelen, of knuffels willen, of iets heel graag willen leren of juist niet kunnen. omdat opvoeders er boos om werden, of er juist een reactie van overdreven positiviteit kwam...

{deze link op Youtube -- in het engels -- gaat erover en legt het supergoed uit...}

vanmorgen kwam dit besef ineens bij me binnen - ik had in een brief naar een vriendin in UK geschreven dat ik nog steeds worstel met bepaalde gevoelens, omdat ik me schaam ervoor. wat als de kinderen erachter komen? wat als mijn ouders het te weten komen? wat als de Wereld erachter komt?

ik schaam me er gigantisch voor...

ik schaam me ook voor mijn lijf - het is lelijk en dik en onaantrekkelijk...
ik schaam me voor mijn verlangen naar geld en een mooi huis en een leuke auto die het gewoon doet... het is gulzig en slecht...
ik schaam me voor het feit dat ik {soms} bang ben om alleen te blijven... het is triest en niet Modern...
ik schaam me voor mijn verdriet...
ik schaam me dat ik jaloers ben op de nieuwe vriendin van ex...
ik schaam me voor al mijn tekortkomingen... voor alle dingen die ik nooit goed geleerd heb... dat ik niet assertief ben, of Heel Vrouwelijk, of sexueel ontspannen, of sociaal nieuwsgierig...

door deze schaamte-gevoelens hebben wij geleerd om een andere, acceptabele versie van onszelf neer te zetten in de wereld. eentje ie geen straf krijgt, of die oke word gevonden. omdat wij boven alles geaccepteerd willen zijn, geliefd willen zijn, tegen elke prijs. al worden we er doodziek door...

is hier dan nog wat aan te doen?
jazeker -- door het onder ogen durven komen...
{h}erkennen waar we ons over schamen...
dit accepteren, en jezelf toestemming geven om het er te laten zijn... stapje voor stapje, beetje bij beetje, stukje voor stukje... maar geef jezelf de toestemming ie je nodig hebt... voel jezelf om mee te beginnen veilig in jezelf - wordt voor jezelf de Liefdevolle Opvoeder die je nodig hebt...

♥

fout gevoeld

even geleden kon ik mijn vinger leggen op een paar gevoelens die steeds maar terug leken te komen, in de nasleep van mijn break-up. een aantal waarmee ik niet heel veel kan, tot ik helemaal accepteer dat ik ze inderdaad voel. en tussen weten wat je voelt en mogen voelen wat je voelt zit een wereld van verschil...

zo zijn er:

Jaloezie {ten opzichte van ex zijn gemak waarmee hij 24 jaar relatie aan de kant schoof en zich vrolijk -- en luid verkondigend tegen mij -- in de dating-wereld stortte... maar ook jaloezie ten opzichte van de dames die zijn gezeik geloven en menen in hem een fantastisch, opmerkzaam, luisterend, interessant, aandachtig persoon te hebben gevonden, zoals ik dat ook ooit deed. jaloezie ook nog ten aanzien van onze dochter, die de leuke versie van haar pa krijgt. als tenminste niet zijn nieuwe mevrouw aanwezig is. dan kan ook zij ernaar fluiten...} -- mag ik niet voelen. is niet geoorloofd binnen mijn familie, laat je niet merken. tenminste, niet hardop, tenminste niet als jaloezie... vermomd als verbolgen verdriet over wat die ander je heeft aangedaan mag het wel.

Me Verraden Voelen {omdat in mijn hart wij verbonden waren, met al onze ups en downs, met al onze diepe gesprekken en uiteenzettingen over het leven en hoe wij als Mens in elkaar steken... omdat wij 4 kinderen hebben, en een leven in een buitenland zij begonnen... omdat wij elkaars diepste geheimen kenden, en zodoende -- dacht ik --  een Verbond Voor Het Leven hadden... hij vindt dat onzin... hij vindt dat ik daar niet zo moeilijk over moet doen... dat ik me aanstel...}

Intens Verdriet {om wat voorbij is en nooit meer terug zal komen... om mijn alweer alleen zijn... om de onzin die ik geloofde over ons, over hem, over mezelf... over dat hij niet meer in mijn leven is... om dat hij nu bij iemand anders hoort, waarmee hij Leuke Dingen doet... over alles...}

Woede {omdat ik het fout had... omdat hij nog steeds in mijn systeem zit... omdat het niet opschiet voor mijn gevoel... omdat ik mijn gedachten nog steeds laat bepalen door wat hij ooit vond ergens over, en ik dat nog steeds geloof... omdat hij me niet meer wil...}

al die dingen mag ik op een of andere manier niet voelen. niet echt. ik moet sterk zijn, ik moet laten zien dat ik het allemaal aankan. ik moet elegant met mijn verlies omgaan, niet laten zien dat het me wat doet... onderhand. van mezelf... hoe lang blijf je nog zwelgen hierin?? {zijn stem...}

en ik kan nu dus mijn vinger erop leggen, maar daar zijn die gevoelens nog niet mee weg. nee, ze blijven steeds maar terug komen. als een schimmel waar je nog zoveel bleek over kan gooien -- als de voedingsbodem blijft, verandert er nooit wat...

voedingsbodem veranderen dus. maken dat de schimmel van mijn negatieve, donkere gedachten niet steeds vat krijgt. ze accepteren, dat ze bij mijn proces horen, en dat het Tijd nodig heeft... tijd die ik mezelf kado mag geven. net zoveel als nodig is...

zacht ei

gisteren kocht ik een beer in de Hema.
en zacht roze katoen.
vandaag draag ik roze ondergoed...
en straks ga ik een ander bed kopen.

de omslag is er gekomen, zo merk ik ineens.
vanmorgen had ik ook eindelijk echt contact met mijn Kleine Daan.
ik wilde vergeven en loslaten, dus begon ik met ex, omdat ie het dichtste bij was. omdat ik mijn huwelijk eindelijk los wil laten. omdat ik er helemaal klaar mee ben...

toen vergaf ik een flink aantal mensen uit mijn verleden, waaronder de vele klasgenoten die mijn lagere school tot een soort van hel maakten. en leerkrachten die het niet begrepen.

en uiteindelijk mezelf... voor de fouten die ik heb gemaakt, voor de vele keren dat ik hard was tegen de jongens, en tegen mezelf. voor de keren dat ik deed alsof... voor al die dingen die ik liever niet had gedaan, maar deed omdat het toen niet anders kon...

al zolang ik me kan heugen verberg ik hele delen van mezelf onder een heel dikke laag Acceptabel Zijn. ik keek af bij klasgenoten hoe je dat doet, Acceptabel Zijn. op een bepaalde manier praten, dingen wel, of juist niet zeggen. en als ik het fout deed werd ik gestraft. genadeloos. maar ik leerde snel. dus kwam er die Daan - de beige versie, waar niemand aanstoot aan kon nemen, want ik zei weinig, en ik deed niet veel. ik deed een beetje mee. maar voelde me er niet gelukkig onder...

later, in mijn puberteit kwam er een andere Daan naar boven, eentje die het allemaal niets kon schelen, en ik verborg me nog meer. ik wist niet meer hoe ik Acceptabel moest zijn, want krachten die sterker waren dan mijn geest maakten dat ik dingen wilde die nog vreemder waren dan toen ik zes was, of 9... {dit waren overigens geen heel gestoorde, asociale dingen, maar gewoon de normale, hormoongedreven toestanden waar elke puber doorheen moet}

in al die jaren, en de vele jaren die daar nog na zouden komen, werd mij duidelijk dat Zachtheid en Kwetsbaar Mogen Zijn niet mijn ding waren. die stonden gelijk aan je openstellen voor getreiter of bespotting, voor Pijn en gekwetst worden, en daar had ik weinig zin in. dus leerde ik Hard zijn, en trok ik ex aan in mijn leven. die wist wel van wanten...

vorige week bedacht ik dat ik in mijn eentje heel goed weet wat ik wil. ik doe graag dingen zelf, ik ga graag dagjes, of dagen, weg, want in mijn up kan ik doen waar ik zin in heb. niemand die mij op andere gedachten wil brengen, of mij in twijfel trekt, of afleidt. ik vind het heerlijk om alleen te zijn... ik heb nooit echt geleerd hoe ik bij mezelf moet blijven als ik met anderen ben. dan schiet ik in een automatische Acceptabel Zijn modus en vergeet ik totaal wat ik zelf nou wil. en voordat ik me dat herinner en tegen wil werpen dat ik iets liever niet doe of anders zou willen, zijn we al lang iets aan het doen, en vind ik mezelf een sukkel om weer eens roet in het eten te gooien. dus zeg ik niets. en baal ik. en zweer ik dat ik de volgende keer wel alleen ga...

maar om bij jezelf te blijven, echt bij jezelf te blijven in gezelschap, is er een soort van innerlijke rust nodig. een fundering van Liefde en Geloven in Oke-heid over jezelf, over wie je bent en wat je graag wil, zodat je jezelf niet steeds van je sokken laat blazen door Anderen.

dus...
geloof dat ik daar nu aan toe ben. om dat te leren. want ik wil niet de rest van mijn leven alleen blijven. en ik wil ook niet weer iemand zoals ex aantrekken. ik wil Zacht kunnen zijn, en Lief, en mogen huilen om stomme, romantische films, en 'lui' kunnen zijn, en Helemaal Mezelf, de Echte Daan niet meer hoeven verstoppen omdat iemand er agressief van zou kunnen worden...

dus vandaag knuffel ik mijn nieuwe zachte beer, en vlecht ik een zachtroze armbandje, en draag ik roze ondergoed en begin ik opnieuw in een vers bed, voor mij alleen {voorlopig}... vandaag mag ik zacht zijn, en lief, en romantisch en lui en whatever... vandaag, en alle dagen erna...

Barney

intreden

ooit had ik bijna de stap gezet om non te worden.

in de maanden voordat ik besloot om naar Engeland te gaan, was de keuze tussen intreden, of emigreren... niet dat ik nou zo'n godvruchtig Katholiek meisje was, tenminste, niet eentje waarvan je bijna kon voorvoelen dat ze Iets ging doen in het Kerkelijke gebeuren. ik ging niet eens meer naar de kerk, in die tijd. maar er was wel een heel sterk gevoel van aantrekking voor het leven als kloosterling. het leek me veilig, in een wereld die ik vreesde. er waren regels, duidelijkheid, verbondenheid, en je had altijd een dak boven je hoofd. je hoefde je niet druk te maken over je kleding - de voorschriften daarover waren ook heel simpel. als introvert leek me de stilte en de eenvoud ongelofelijk heerlijk... alleen zou ik er wel een heleboel aardse zaken {muziek luisteren, naar concerten gaan, reizen maken} voor moeten opgeven die ik op dat moment net iets belangrijker vond.

de andere keuze - naar Engeland - was lastiger. er was weinig zekerheid {behalve het adres waar ik zou verblijven, maar wat als ik het er niet naar mijn zin zou hebben?}, ik werd geacht zelfstandig te kunnen zijn, en gezag te hebben over een aantal kinderen, en plezierig gezelschap te zijn. di alles kon ik, wist ik, maar toch - was mijn Engels wel goed genoeg? waren de kinderen daar wel leuk? maar het leek me ook fantastisch, en zo spannend... te kunnen leven in het land van mijn dromen, kennis te maken met de cultuur daar... de twijfel was groot...

mijn klooster-notie werd thuis nog minder goed ontvangen dan mijn idee om naar een kunstacademie te willen. mijn moeder had alleen maar negatieve ervaringen, zo leek het, met nonnen. zij stamt uit een tijd dat een aantal van hen kampte met hoogheidswaan, machtswellust, en degenen die haar lesgaven, een stevige voorkeur voor de kinderen van rijkere dorpsgenoten. niet heel fijn, dus. en het was goed te begrijpen dat zij er nogal wat moeite mee had toen ik aangaf meer te willen weten over intreden.

mijn ervaringen met nonnen was precies te tegenovergestelde. degenen die ik kende waren lief, aardig, wijs en best wel werelds in hun opvattingen. ik voelde liefde, geen machtswellust. misschien dat dit snel anders was geweest als ik in een klooster woonde, en me aan moest passen aan hun regels, moest dealen met hun issues, en vele van mezelf... maar misschien ook niet...

intussen heb ik natuurlijk een heel ander leven geleefd, zonder Katholiek geloof, heb ik kinderen op de wereld gezet, ben ik tegen de zin van de kerk {waarvoor ik niet ben getrouwd} gescheiden en twijfel ik nog steeds aan alles wat met georganiseerd geloof te maken heeft. maar toch...

in deze tijden van onzekerheid voelt het zo vertrouwd... omdat ik nog steeds/weer zoek naar veiligheid, naar iets of iemand die mij beschermt, die mij liefheeft, die zich wil verbinden aan mij... en ik weet dat ik dit alles in mezelf kan vinden. vind. maar soms is een quick fix, of de notie ervan, zo aantrekkelijk...

kwetsbaar

gisteren, tijdens de sessie die ik had met mijn therapeute, viel ineens het kwartje.

daar was ik zó blij mee, want ik had al maanden het idee dat ik het gewoon niet hard genoeg probeerde. dat ik mijn best niet deed. dat ik een lapzwans ben, die als een soort van trieste ouwe vrijster nog aan het smachten was over iemand die haar ooit de bons heeft gegeven...

ik voel nog steeds een soort gehechtheid aan ex. omdat ik hooggevoelig ben. die gehechtheid had ik gecreeerd {met iemand die liever niet aan hechten doet...} en omdat ik dat ben, hooggevoelig, blijf ik het langer voelen... nog steeds dus. ook al snap ik met mijn hoofd dat die gehechtheid al meer dan een jaar is verbroken {van zijn kant toch zeker} en dat ik verder mag, mijn gevoel is zover nog niet... nog steeds niet...

ik dacht dat ex en ik hadden uitgesproken naar elkaar toe dat we een soort van band zouden blijven houden... waarschijnlijk wilde ik dat hij daar net zo zwaar aan tilde als ik, het net zo zou in gaan vullen... {zonder nieuwe relaties dus}. hij heeft waarschijnlijk gedacht, in een poging om de dingen zo snel en zo soepel mogelijk te laten gaan, dat zijn 'toezeggingen' in die richting door mij net zo licht zouden worden opgevat als door hem... hij denkt dat ik net zo ben als hij. omdat hij dat graag wil. mijn gevoeligheid zit hem danig in de weg...

omdat ik nog steeds een band, gehechtheid, wil met hem {omdat ik zo werk - ik wil een band met iemand, zodra ik voel dat dat kan en de ander te vertrouwen is} nog altijd een link maken. na al die jaren... dus als hij mij vraagt {uit beleefdheid? uit angst dat hij mij helemaal kwijtraakt en zo minder makkelijk de kinderen zal zien? omdat ik dingen weet van hem? omdat hij mij stiekum toch eigenlijk nog gewoon aardig vind?} wat ik van een bepaalde situatie vind tussen hem en mij, denk ik dat hij wil weten hoe ik me voel... omdat ik graag wil dat hij daar interesse in heeft... en toen ik antwoordde dat ik het soms lastig vind, omdat ik nog steeds af en toe worstel met gevoelens voor hem, omdat ik nou eenmaal zo in elkaar steek, denkt hij dat ik nog steeds elke avond in bed lig te huilen over wat voorbij is... dus krijg ik dat terug, met de mededeling dat ik vooral toch eens moet gaan daten, want Het Leven Is Veel Te Mooi Om Jezelf Zielig Te Voelen... en hij had geen zin om steeds te moeten kijken naar mijn verdriet... huh?

het grote verschil tussen ex en mijzelf kwam daar dan héél duidelijk naar voren: ik ben heel gevoelig en wil soms kwetsbaar {mogen} zijn {als ik me veilig genoeg voel} en blijf lang in dingen hangen, heb heel lang tijd nodig om zaken te verwerken {en een relatie van bijna 25 jaar is best wel een Zaak...}; hij piekert er niet over om zich kwetsbaar op te stellen, laat gedane zaken achter zich en gaat verder... hij begrijpt totaal niets van mijn gevoelens, en ik probeer al 25 jaar net te doen alsof ik ben net als hij... {omdat ik lang minder gevoelig wilde zijn, omdat ik totaal geen goeds zag in mijn kwestbare, gevoelige zelf... nu leer ik hoe ik een pantser kan gebruiken als dat nodig mocht zijn... wist nooit dat ik dat mocht, of kon...}.

maar gisteren dus, tijdens een gesprek met mijn therapeute, voelde ik eindelijk dat ik niet gek ben, dat ik - op mijn manier - stinkend mijn best doe... dat het voor mij Normaal is dat ik me zo voel, dat het meer dan een jaar verder nog steeds voelt alsof het net gebeurd is... ik ben geen lapzwans, een zielig wegkwijnend Miss Havisham figuur, maar een sterk-genoeg mens wat veel te lang heeft geprobeerd een band te smeden met iemand die daar agressief van werd... iemand die ik zo bewonderde dat ik mijn eigen kracht inleverde. met wie ik mooie herinneringen heb, maar met wie ik geen connectie meer hoef te voelen. ik mag een connectie met mezelf gaan voelen... de liefde zijn die ik wanhopig zocht in hem. op mijn manier...

{dit artikel is een vertaling uit het engels en maakte voor mij heel veel duidelijk...}

slingers & limonade

had in de afgelopen week twee heel mooie gesprekken, met twee totaal verschillende vrouwen. de een ken ik al wat langer, en de andere kende ik maar 50 minuten, terwijl we wandelden over het strand van Zoutelande. zij liet een stel honden uit, en was druk in de weer met een bal en een zwiep stok, en toen de bal een keer bleef liggen en ze terug moest, raakten we aan de praat. over hoe heerlijk het was aan zee {hoewel stervenskoud}, en hoe fijn het was dat het niet regende, en van lieverlee draaide het geprek naar de slingers die je toch echt zelf moet ophangen in je leven. zij had van alles meegemaakt, op gezondheidsgebied, en had alle reden om flink te gaan klagen, maar dat deed ze niet. ze was een vrolijk, fijn, grappig, relativerend mens met heel veel zin in het leven, en drukte mij op het hart dat ik vooral niet moest gaan kniezen, hoewel het misschien niet helemaal is gegaan zoals ik had gehoopt... het leven is er om van genoten te worden...

na een uur scheidden onze wegen en liep ik verder. ik dankte Daarboven voor deze mooie ontmoeting, voor het fijne gesprek met deze leuke vrouw en haar lieve hondjes, en de interessante inzichten die tot mij kwamen. kan het zo zijn, bedacht ik, dat mensen die zware dingen meemaken in hn leven, op jonge leeftijd, en er niet door geknakt worden, er daarom sterker uit komen, en een soort van Levensdrang vinden waardoor ze best veel aankunnen...? ik vroeg mij dit af omdat het iets is wat mij al een tijdje bezig houdt.

{misschien is het gewoon dat sommigen van ons op jonge leeftijd met tegenslag leren omgaan, met een goede basis, en daardoor weten van zichzelf dat ze het aankunnen. en daardoor een goed gevoel over zichzelf leren krijgen. ZelfVertouwen... Vertrouwen in Jezelf, je eigen vermogen om met tegenslag om te gaan...  zou het daar vandaan komen?}

mijn leven is altijd van een leien dakje gegaan. soort van... ik heb niets echt traumatsich meegemaakt {dat ik weet}, ik ben niet lichamelijk mishandeld, ik heb altijd op tijd eten gekregen, ben nooit verwaarloosd, heb geen erge ziektes gehad of ergens lichamelijk letsel aan overgehouden... ik werd wel gepest, en ik twijfelde zo ongeveer mijn  hele leven aan mijn eigen-waarde en mijn eigenheid, dus helemaal perfect was het niet... maar we hebben allemaal wel wat overgehouden aan onze opvoeding, en als ik de mijne vergelijk met die van vele anderen, ben ik er nogal oke vanaf gekomen... door de bank genomen dan...

dit legde ik voor aan mijn andere gesprekspartner, die heel wat meer te verstouwen heeft gehad in haar leven dan ik, en desondanks {of juist daardoor??} een heel mooi mens is... ze heeft een heel mooie kijk op dingen en als ik met haar praat, kan ik dingen ineens heel anders bekijken. maar wel met mijn eigen ogen. toen ik haar zei dat ik zo vaak voel dat ik het recht niet heb om me down te voelen na de scheiding, omdat het Allemaal Wel Meevalt In Vergelijking Met... ontplofte ze bijna... hoezo niet? waarom zou jij het niet zwaar mogen hebben? omdat je geen kutleven hebt gehad eerst? omdat je het niet hebt verdiend met allerlei misere eerst? is jouw huwelijk zo'n pretje geweest al die tijd dan? {ja maar, hij heeft me nooit mishandeld...} mishandeling is niet alleen fysiek... {oh ja...}

wat maakt dat je het leven benadert zoals je het doet? hoe komt het dat de ene blijft hangen in bitterheid en zelfbeklag en pakt de ander Het Leven bij de kladden en maakt limonade van de zure citroenen die ze zijn gegeven? hebben we allemaal een soort van drama nodig, ofwel echt, ofwel aangedikt, blazen we het tot proporties zodat het nog net handelbaar is, voor onszelf? niet bewust, maar iedereen heeft wel wat, en waarom jij niet? zouden we ons leven nog wel zo leuk vinden als er gewoon Nix Ergs was...? als het altijd van dat leien dakje bleef gaan?

ik zat daar aan te denken toen ik een van de podcasts van Abraham-Hicks zat te luisteren. die probeert de Mensheid met zijn neus uit zijn drama te halen en te laten inzien dat het Leven echt een feestje is, maar lijkt een roepende in de woestijn... wij houden teveel van ons drama, geven het voor geen goud op... het idee dat we een fijn, makkelijk leven zouden kunnen hebben lijkt voor velen van ons veel te eng... wat moeten we dan?! als we geen drama meer hebben om ons druk over te maken...? zou ik het kunnen? of heb ik er teveel in geinvesteerd om het op te geven... zou mijn ego het aankunnen...?