reis gids

na de afgelopen volle maan voelt het alsof er een nieuw tijdperk aandient. weet niet goed waarom dat is - er speelt al een tijdje dat idee dat de Dawning Of The Age Of Aquarius op de stoep staat, al sinds die musical over Jezus, ergens in de jaren 70, maar nu voelt het alsof we er niet meer omheen kunnen. ik in elk geval niet. ik moet ook ineens al mijn angsten onder ogen zien, al mijn innerlijke knellingen mogen naar boven, en losgelaten. en omdat ik dat niet alleen kan, blijkbaar, roep ik vaak de hulp in van mijn beste vriendin, en mijn Gidsen. 

voor mijn gevoel staan al mijn zekerheden op de tocht, vanwege keuzes die ik maak varend op mijn gevoel, naar mijn diep, innerlijke Ik, die met een andere stroom mee voert dan die waar de rest van het land, en Europa, op lijkt te voeren. ieders keuze is prima, ieders reis is prima, en ik zal de laatste zijn om te beweren dat ik het Goed doe. ik doe ik, en alleen ik kan weten wat bij mij past, wat voor mijn Zijn goed voelt. 

mijn reis naar binnen - op zoek naar mijn Licht - maakt dat vele donkere kanten naar boven komen. kanten die mogen worden gezien. mijn angsten, mijn onzekerheden, mijn hang naar liefde en zekerheden, al die dingen die maken dat ik nu leef zoals ik leef, mogen allemaal verwelkomd en geaccepteerd worden, om ze vervolgens los te laten. ik wil ze niet meer vast houden. ze zijn veel te zwaar geworden... het voelt als tijd voor iets nieuws...

vorige week ging ik met mijn vriendin naar een medium. mijn vriendin kende hem, en mijn nieuwsgierigheid was al eerder gewekt, en er was nog een plekje vrij, dus togen wij naar een klein vestingstadje een half uur van Breda, en voegden ons bij de anderen die ook voor een reading kwamen. ons was gevraagd iets mee te nemen van onszelf, of iemand waarvan we meer wilden weten. even dacht ik aan een foto van mijn vader, maar ik 'voel' zijn nabijheid zelf al, en ik ben niet wanhopig op zoek naar hem {ben al blij dat hij rust heeft gevonden nu}, dus werd het iets van mezelf - een notitieboekje wat altijd in mijn tas zit. 

de reading was mooi. ik kreeg heel mooie boodschappen mee, waarvan de sterkste was dat ik vooral moet gaan Ervaren, mag gaan Zijn, ik ben al Af, ik ben Goed, ik ben Compleet, ik hoef niets meer te leren. ik mag mezelf aanvaarden zoals ik ben, ik mag mijn gaven delen met de wereld. het is aan mij om te vinden wat dat is, waarschijnlijk weet ik het al.

daarmee mag ik nu aan de slag. ik voel me een beetje als dat kleine klaproosje wat in de foto hieronder staat - nietig in een grote bak, mini naast de volgroeidere planten. maar dat ook is een overtuiging die ik mag loslaten... 

bij deze...

nieuw leven

een poging om deze weer 

nieuw leven in te blazen

misschien tevergeefs, 

weet niet eens precies 

naar wie ik schrijf 

als ik hier iets plaats 

- mezelf, waarschijnlijk. 

als ik mijn innerlijke reis 

tenminste mag geloven... 

alles wat je doet of ziet 

of op reageert 

is in feite jezelf. 

ook je buurvrouw...

dus, aan mezelf:

welkom terug!!

feisty

een tijdje geleden vond ik een foto van mezelf als kleintje. ik moet een jaar of 5 zijn geweest, misschien wel jonger. kleuterschool in elk geval. op die foto staat de rest van de klas, in jaren 70 tenue, en ik herken de meesten ervan meteen. een paar vrienden die nog jaren erna mijn vrienden bleven, en gezichten van lui die mij minder te na staan. en Juffrouw Anne, geloof ik. ergens aan de zijkant sta ik, met mijn armen heel uitdagend over elkaar, en ik kijk zeker de camera in, alsof ik de fotograaf rauw lust. in eerste instantie was ik er niet helemaal zeker van dat ik het was...

in mijn herinnering was ik een angstig musje, een schichtig ding wat niet veel durfde of deed of zei. ik was stilletjes in de achtergrond aanwezig en liet de rest zijn ding doen. ik was verlegen. maar die foto deed anders vermoeden. in elk geval ergens in mij aanwezig was een feisty ding wat de wereld recht in de ogen keek, en klaar was voor wat komen ging... wat ging er mis?!

opvoeding. socialisering. het Leven.

deze week hoorde ik, tijdens en bezoek aan mijn moeder, waar ook haar zus aanwezig was, een paar dingen waarvan ik vermoed dat die aan de wieg stonden van mijn verschuwing, die kennelijk niet op de voorgrond stond van wie ik was toen ik 5 was. mijn moeder moet regelmatig heel erg boos op mij zijn geweest, en mijn oma vond mij een lastpost, en een rotkind. mijn spontane, goedbedoelde acties werden niet bepaald gewaardeerd door mijn omgeving. komt nog bij dat mijn moeder zelf met een paar dingen zat over haar eigen opvoeding en jeugd, alsook het overlijden van haar eerste kindje, mijn oudere broer. en dat mijn vader twee keer het overlijden van een ouder achter de kiezen kreeg in die tijd, en mijn gevoeligheid en introverte aard werden behoorlijk op de proef gesteld tijdens mijn tijd in de kleuterschool, en ik kan me voorstellen dat al die dingen bij elkaar hebben gezorgd dat ik voorzichtiger werd. minder open. minder mezelf. de wereld buiten mijn huis was grillig, en raar, en onvriendelijk, en daarbinnen was het zwaar en verdrietig soms. feisty Daantje werd langzaamaan een beetje bang van de wereld om zich heen, al was de drang om die wereld te ontdekken er nog steeds. ik was nieuwsgierig en eigenzinnig en tegendraads en vol fantasie en op mezelf.

in de dagen na dat bezoek aan mijn moeder zijn er dingen gaan borrelen, en samen met het concert van Pearl Jam wat ik vorige week mocht bezoeken, waar Eddie Vedder's stem en hun muziek wederom zorgden voor een soort van wakker maken van allerlei diep weggestopte gevoelens, voel ik dat het tijd is dat die kleuter in mij wordt gereset. de feisty, eigenzinnige kleine Daan mag voelen dat het veilig is om zichzelf te zijn. de wereld is er om ontdekt te worden, en ik mag precies zijn wie ik altijd was. zelfverzekerd de ogen van degenen voor mij inkijkend.

it's okay...

reuzenrad

het angst-konijn heeft een schop onder de kont gehad...

drie weken na vorig bericht mocht ik de goede man nog eens zien, in Antwerpen, dankzij het Lot, wat maakte dat ik een kaartje kon vinden voor zijn show daar, in de Lotto Arena.

lang verhaal kort: het concert op zichzelf was al een kado uit de hemel - hij was goed geluimd, speelde alle nummers die iets met mij deden, van Pearl Jam en hemzelf, en John Lennon en Neil Young en Bruce Springsteen {met Glen Hansard, zijn voorprogramma, zong hij Drive All Night, in prachtig duet}, met of zonder het strijkkwartet wat hem deze tour mocht begeleiden {o.a. Black, wat al 25 jaar een plekje in mijn hart heeft...}, maakte een prachtig praatje over het reuzenrad wat buiten het raam van zijn hotelkamer stond {over hoe het leven is alsof je daarin zit, met ups en downs, en dat je er soms uit wil stappen, op het laagste punt, maar dat het dan altijd weer naar boven gaat... "Hang on in there, please..."} en samen met een publiek wat er net zoveel zin in had werd het zoiets prachtigs... de connectie die ik miste in Amsterdam was er wel degelijk daar in België, en ik wist mij geraakt tot op het bot...

via Facebook had ik Ornella leren kennen en die had zin om nog even te blijven hangen, samen met nog een paar anderen, want wie weet kwam Eddie zelf nog naar buiten om hoi te zeggen. we wachten bijna twee uur, kletsten, lachten, gluurden in voorbij rijdende busjes, vroegen ons af waarom de tourbussen al weet ik hoe lang stonden te ronken achter ons {Het Milieu!!} en keken regelmatig naar de deur een eind verderop waar soms iemand uitkwam, of inging. tegen 2 uur was het moment dan eindelijk daar en stapte Eddie Vedder - op wie ik al meer dan 25 jaar een dikke crush heb - onze richting uit...

en mijn hoofd wist echt wel dat hij ook maar een mens is, dat hij nooit gevraagd heeft om al die aandacht van idealiserende fans, etc. maar oh my god wat was het een gestoord gevoel om hem van zo dichtbij te zien! te horen wat hij zei tegen de anderen, zijn glimlach van zo up close te zien, en FUCK THIS SHIT hem naar MIJ te zien kijken, en te zien lachen, en die diepe stem van hem tegen MIJ te horen praten... en een hug van hem te krijgen...  *what the fuck?! smilie*

het zinderde nog lang na, dat gevoel van de hemel... het komt telkens nog terug als ik eraan denk, of erover praat met iemand... just, wow....

het angst-konijn heb ik al even niet meer gezien...

angst konijnen

life can only be understood backwards

but it must be lived forwards"

{Sören Kierkegaard}

~het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden,

maar het moet voorwaarts worden geleefd~

hier moest ik aan denken toen ik daarstraks tien minuten lang onder de straal van de douche stond, bewegingloos, overmand door een mix van spijt en frustratie. even ervoor had ik - in de Facebook groep voor lui die zijn Europese tour willen meebeleven - gelezen over mensen die gisteravond in London de avond van hun leven hadden, omdat hun {en mijn} idool Eddie Vedder daar optrad in de Hammersmith Apollo {wat nu geloof ik anders heet}. zelf had ik op het laatste moment besloten om toch te proberen een kaartje te vinden, en ging vorige week dinsdag, waar ik erg genoot van zijn prachtige sonore stem, zijn melige grapjes, zijn prachtige liedjes. alleen - ik zat ergens waar ik hem niet zo heel goed zag, hij was heel onscherp, het was koud in de Music Hall, ik heb niet een gezichtsuitdrukking kunnen waarnemen van de goede man, laat staan hem gehigh-fived, en Glenn Hansard is wellicht een schat maar ik werd niet heel warm van zijn liedjes... 

ben ik nu een ontevreden trut? waarschijnlijk... is het nou ook nooit goed? kennelijk... waarom baal ik ervan dat ik niet de emotionele, prachtige, zijn hart uitstortende, volle bak Eddie heb mogen meemaken? zoals hunnie in London gisteravond, of op de eerste avond, in Amsterdam... omdat het fucking typisch is dat ik de ietsjes matte, zijn rijtje afraffelende, er niet helemaal bij zijnde Eddie Vedder 'kreeg'... omdat dat de story of my life is...

ik leef mijn leven with the handbreak on... ik leef met een soort van rem, altijd met mijn voet op de rem, omdat ik bang ben om uit te schieten... ik ben zo bang voor extremen, voor pijn, voor heftige gevoelens, dat ik altijd mijn voet op de rem heb... altijd in de aanslag om alles dicht te gooien. ik doe dat met situaties, met mensen, met alles. mijn angst om de controle kwijt te raken zo zoveel sterker dan mijn wens om prachtige, intense dingen mee te maken... de angst om found out te worden als de fraud die ik voel dat ik ben, omdat ik niet echt leef... ik leef tweedehands... op andermans ervaringen, of via de dingen die ik schrijf in mijn 'boeken'... boeken die niemand leest, want ik kijk wel raar uit om er ook maar iets mee te doen.

ik zou zo graag die kut rem los willen laten... mezelf laten gaan, zonder angst, zonder vrees voor vergelding, van God, of het Universum, of mijn moeder... prachtige dingen meemaken, en ten volle genieten... niet een beetje, met steeds rondkijken als een angstig konijn, maar vertrouwen hebben en genieten...

dus... onwards and upwards... and forwards, above all...

{tnx Ed, for a lovely show... ♥}

knokploeg

met enige regelmaat heb ik het aan de stok met een aantal mensen.
met een lig in in de clinch over wat ik met mijn dag zou moeten doen. volgens die ander doe ik niet genoeg, en zou ik wat meer actief moeten zijn, niet zo bij de pakken neer gaan zitten. schouders eronder, Het Leven Moet Geleefd Worden - zo'n type is het.

met de ander onderhandel ik over hoeveel ik niet hoef te doen, hoe rustig aan ik het mag doen. die andere is een beetje een Betje, een die het leven nogal zwaar vind, en die ik liever ontzie. ik wil r ook wel eens een schop onder de kont geven, omdat ik dr wel heel erg op mijn oma vind lijken, en dan bedoel ik dus niet die oma die heel ondernemd was, die lijkt meer op de eerste. nee, deze oma vond zichzelf vooral heel zielig, en die zat liever te zeuren dan dat ze iets deed.

van de week lag ik met allebei behoorlijk te rollebollen. ik had namelijk gehoord dat Eddie Vedder naar Europa komt, en zowel Anwerpen als Amsterdam aandoet. waaaaaahhhh!!!! was mijn eerste reactie. Eddie komt naar hier!! toen ging ik naar de prijzen kijken voor kaarten en toen had ik er ineens veel minder zin in. volgende stap was iemand vinden die misschien ook wel zin had. nou, zin hadden er wel een paar, maar het was wel heel duur, en de hallen die hij geboekt had waren qua sfeer net zo fijn als de randstad tijdens spitsuur. dan ga ik toch alleen? dacht ik toen...

en zo begon het innerlijke knokpartijtje wat zich met regelmaat in mij afspeelt - de No-Nonsense stoere bikkel Alles Is Mogelijk Daan tegen de beetje voorzichtige, moet ik dat wel doen? Daan... de laatste won...

op Youtube is ie ook heel leuk...

lief gehad

voor wie in het engels nog wat te lezen wil 

> what's love got to do with it... <

over identiteit en liefhebben