knokploeg

met enige regelmaat heb ik het aan de stok met een aantal mensen.
met een lig in in de clinch over wat ik met mijn dag zou moeten doen. volgens die ander doe ik niet genoeg, en zou ik wat meer actief moeten zijn, niet zo bij de pakken neer gaan zitten. schouders eronder, Het Leven Moet Geleefd Worden - zo'n type is het.

met de ander onderhandel ik over hoeveel ik niet hoef te doen, hoe rustig aan ik het mag doen. die andere is een beetje een Betje, een die het leven nogal zwaar vind, en die ik liever ontzie. ik wil r ook wel eens een schop onder de kont geven, omdat ik dr wel heel erg op mijn oma vind lijken, en dan bedoel ik dus niet die oma die heel ondernemd was, die lijkt meer op de eerste. nee, deze oma vond zichzelf vooral heel zielig, en die zat liever te zeuren dan dat ze iets deed.

van de week lag ik met allebei behoorlijk te rollebollen. ik had namelijk gehoord dat Eddie Vedder naar Europa komt, en zowel Anwerpen als Amsterdam aandoet. waaaaaahhhh!!!! was mijn eerste reactie. Eddie komt naar hier!! toen ging ik naar de prijzen kijken voor kaarten en toen had ik er ineens veel minder zin in. volgende stap was iemand vinden die misschien ook wel zin had. nou, zin hadden er wel een paar, maar het was wel heel duur, en de hallen die hij geboekt had waren qua sfeer net zo fijn als de randstad tijdens spitsuur. dan ga ik toch alleen? dacht ik toen...

en zo begon het innerlijke knokpartijtje wat zich met regelmaat in mij afspeelt - de No-Nonsense stoere bikkel Alles Is Mogelijk Daan tegen de beetje voorzichtige, moet ik dat wel doen? Daan... de laatste won...

op Youtube is ie ook heel leuk...

lief gehad

voor wie in het engels nog wat te lezen wil 

> what's love got to do with it... <

over identiteit en liefhebben

dag pap

afgelopen woensdag brak mijn hart in duizend stukken...
de liefste man die ik ooit heb gekend, de kleurrijkste grijsaard, mijn trouwste lezer hier, de bijzonderste opa, een eigenzinnige donder, degene die het trotste was op mij -- mijn lieve vader -- is heen gegaan...

nooit had ik me voor durven stellen hoe dat zou zijn, al ging hij de laatste jaren steeds een beetje verder achteruit, en was het een realisitsche mogelijkheid, en bouwde zelfs ik de gedachte in dat het een keer gebeurd zou kunnen zijn... maar hij had al zoveel doorstaan, krabbelde steeds weer op, was er weer gewoon bij op feestjes en maakte ons telkens weer aan het lachen... pa leek zo sterk, mentaal vooral, maar het zwaard van Damocles, in de vorm van een aneurisme in zijn buik, viel, en zorgde voor een wending die ik altijd heb gevreesd...

het idee dat hij er niet meer is, nooit meer zal zijn, is verschrikkelijk... dat hij nooit meer in die stoel zal zitten in de tuin, lezend in een boek, een puzzel makend, een landkaart bestuderend... dat de kinderen nooit meer grapjes zullen maken met m over dat ie bij de padvinders zat {wat helemaal niet zo was...}, of over Gerrit de bosgod {die hij een keer op een kampeertrip had bedacht, jaaren geleden, en die gebleven is}, of wat ie nou weer had gevonden 'aan de kant van de weg'... mijn moeder zal het voortaan zonder zijn gezelschap en kennis moeten doen...

het enige waar ik blij om ben is dat hij nu geen pijn meer heeft... dat hij niet meer hoeft te ploeteren om adem te krijgen, toe moet kijken hoe wij dingen voor hem doen. ook dat ik tot het einde bij hem ben geweest, zijn hand vastgehouden, hem liefde en kracht toegewenst... samen met mijn moeder, en mijn broer.

dit jaar was een kutjaar wat betreft het verliezen van markante mensen, maar dat de belangrijkste mij zou ontvallen...

tot ziens, lieve pa... ik ga mijn best doen om jou trots te laten blijven...

♥

tegen stellingen

ik zit een beetje in mijn maag met het Hoofd-Hart-Handen verhaal waar ik zoveel mee heb {Vrije School leus: leren met hoofd-hart-handen; of wel: de hele mens, en niet alleen de hersens...}. niet dat ik eraan twijfel, maar ik voel me zo vaak belachelijk en suf als ik terug wil vallen op mijn Gevoel... idioten {?of toch niet?} die hun gevoel volgen hebben gestemd om uit de EU te gaan in Engeland... bange mensen willen stemmen op rare blonde mannen die ze beloven om alles waar ze bang voor zijn te verwijderen uit de maatschappij, als ze op hen stemmen {zowel hier als in Uk als in US...}. dames die kookboeken schrijven en voedseladvies geven die op hun gevoel afgaan, en door velen worden gevolgd, als ook in grote twijfel getrokken...

toen mijn denk-vermogen werd ontwikkeld, in de donkere jaren 80, merkte ik dat ik met Denk-mensen meer had dan met Voel-mensen. Denk-mensen hadden humor, trokken dingen in twijfel, maakten Voel-mensen belachelijk, kwamen met Keihard Bewijs dat hun Denken veel meer steek hield dan al dat suffe geVoel. mijn eigen geVoel maakte me ook heel onzeker, ik begreep er niks van, en de Voel mensen die ik kende leken me en stelletje trieste mutsen {want vaak vrouwen die in hun angsten bleven hangen en daar dan hun levens op baseerden}. en ik wilde niet zo zijn. ik wilde een Helder Denkend Mens zijn wat kon intellectualiseren, concepten kon begrijpen, cynisch was en Gevoel bij voorbaat al in twijfel trok. ex was daarbij een perfecte partner - als er iemand dolblij werd van intellectualiseren en concept-denken was hij het wel. Gevoel was voor Losers, al had hij daar wel een paar van in zijn kennissenkring. voor de balans wellicht...

voor mij kwam er een nogal grote kink in de kabel toen ik moeder werd. ineens was daar een gevoel met de kracht van iets oers, iets wat ik nog nooit had gevoeld - liefde... voor dat kleine mannetje wat mij nodig had... en tegelijk was daar een overweldigende angst... allebei tegelijk. ik hield van dit kleine mensje, maar ik was ook doodsbang om het helemaal verkeerd te doen als moeder... en heel langzaam aan kwam ik in conflict met mijn naar Verstandig Zijn verlangende kant. en ook met ex....

nu, bijna 23 jaar later, begrijp ik het een beetje, snap ik waarom dat conflict zo lang heeft doorgeduurd, en waarom het conflict met ex zo lang heeft doorgemodderd - we zijn allebei op onze eigen manier ontwikkeld, van onze originele Vooral Denken, en niet naast elkaar gebleven, met elkaar in contact, in empathie en liefde, maar in competitie, in conflict, boos omdat het niet meer klopte, maar niet bij machte om er iets aan te doen. hoe meer ik bij mijn gevoel, mijn intuïtie kwam, hoe fouter het voelde om dingen nog vanuit een intellectueel oogpunt te bezien - het klopte niet meer... het was wel Verstandig, maar het voelde zo fout...

maar hoever verwijderd ben ik dan eigenlijk van Trump-stemmers? hoe anders ben ik dan die lui die vol angst naar beelden van vluchtelingen {waar misschien wel terroristen tussen zouden zitten} kijken en vrezen dat hun land naar de verdommenis gaat? wanneer moet ik me echt zorgen gaan maken? zijn mijn zogenaamd intellectuele kennissen niet net zo bang, en worden zij niet net zo hard gestuurd door bange ideeën als mijn {simpele ziel van een} overbuurvrouw? is cynisch reageren op iemand die vanuit zijn gevoel spreek en iets moois ziet/voelt/wil, niet net zo triest als iemand die blij wordt van een speech van Geert Wilders?

het is niet zo makkelijk als angst versus liefde. ze horen allebei bij het leven. zonder wantrouwen geen vertrouwen... zonder haat geen liefde... zonder zwart geen wit... angsten negeren of bagatelliseren is net zo 'dom' als erin meegaan, maar wat moet je dan?

ernaar luisteren, roept mijn intuïtie. luisteren, zien wat je ermee kan, en het dan naast je neer leggen. je er net door laten sturen, want dan ga je op Trump stemmen, of niet meer naar buiten, of boekweitgrutten eten {gatver...}, of maak je mensen belachelijk die ze eten vanwege een intolerantie...

en dat klinkt dan eigenlijk best wel verstandig...

vlinders en alarmbellen

het is tijd...
tijd om los te laten...
mijn lijden {of meer: mijn behoefte aan het drama wat erbij hoort}...
het verhaal van mijn jaren met ex...
de overtuigingen over mijn al dan niet kunnen, mogelijkheden en waarde...
en vooral: het overheersingsdrama wat mijn familie op verschillende manieren al generaties beheerst.

terwijl ik opgroeide merkte ik het niet zo heel erg, want het was het enige wat ik wist {en als je ergens middenin zit mis je sowieso het voordeel van wat perspectief...}, en dobberde ik vrolijk {of eigenlijk niet zo heel vrolijk, vaak} mee op de stroom van mijn leven. en werd ik gedomineerd - mijn agenda werd bepaald, door ouders eerst {die ook maar deden wat ze hadden geleerd, al wilden ze er toch een andere draai aan geven}, door school, door wat ik geloofde over mijn geloof in Jezus/de kerk, door zowat alles behalve mijzelf... ik had geleerd om naar anderen te luisteren. ik had geleerd om te vertrouwen op de kundigheid van anderen, op hun wijsheid boven die van mezelf, bewonderde velen, verafgoodde er een paar, en zette al mijn fiches op deze of gene, kwam dan soms bedrogen uit, kroop dan even in mijn holletje, om dan een volgende te vinden waar ik al mijn fiches weer op zette....

heel lang was dat ex. hij had mijn grenzeloze vertrouwen gewonnen, bij hem voelde ik me veilig, en ik piekerde er niet over om de alarmbellen die ook afgingen in mijn buik, naast de vlinders die er lustig op los fladderden, serieus te nemen.... hij was immers mijn ticket out of boredom, naar een leven vol leuks en spannends en humor en anders... en het was jarenlang ook best heel leuk, en spannend en lachen en anders... ik heb best heel erg genoten van mijn tijd met ex. ik heb best veel geleerd. alleen merkte ik van lieverlee dat die alarmbellen maar bleven rinkelen. je kan echt heel lang dingen negeren, als je ze echt niet wil zien... maar eenmaal gezien, en gesnapt, is er no going back... {en die heb ik dan weer uit een prachtig stuk van mijn fave schrijfster die pas 'uit de kast kwam' over de liefde die zij voelt voor haar beste vriendin [waarmee ze nu een relatie heeft]...}

het klopte niet meer voor mij. het klopte al heel lang niet meer. en toen ik dat uitsprak, kreeg ik niet het idee dat ex er erg mee zat. die deed geen enkele poging om er samen aan te sleutelen, zoals dat overal wordt aangeraden {naar relatie-therapie, dat soort dingen}, want ook daar klopte het al heel lang niet meer: er was eigenlijk geen Samen... ex ziet zichzelf als een Heel Sterk Individu, en een relatie {met mij} was een leuke bonus. maar verder niets. en ik wist niet wat ik nou eigenlijk zelf nog wilde... ik wilde ook wel een Sterk Individu zijn, maar ik wist ook dat ik Samen wilde zijn. bij iemand wilde horen. maar zijn beredeneringen wogen zwaarder, en ik schikte weer in. keer op keer. tot we er allebei klaar mee waren...

ook heel kaar ben ik nu - na vele jaren zwoegen - met gedomineerd worden, met macht-misbruik, ego-trips, met spelletjes spelen... ik ben klaar met bewonderen, op voetstukken zetten, in de schaduw staan, onderworpen worden aan allerlei overtuigingen, angstig mijn dagen doorkomen, boos zijn omdat ik nooit heb geleerd om te zijn of voelen wat ik echt ben of voel...

dus laat ik het los...
mijn verhaal...
mijn behoefte aan lijden...
de pijn...
het verdriet...
alle overtuigingen over mijn zogenaamde zwakheid...

doei!

tijd voor al het moois wat ik al jaren misloop....

schoonheid en het beest...

beauty is in the eye of the beholder...

een mooie engels uitdrukking die zoiets betekent als: schoonheid ligt in het oog van de toeschouwer. ofwel: de ontvanger bepaalt wat hij ervan vindt...

en hiermee ligt vaak ook het grootste probleem binnen de communicatie, vooral de virtuele {email, messenger, sms} waarmee we tegenwoordig zo gemakkelijk werken. want niet alleen schoonheid, maar ook de toon van een boodschap, ligt geheel in het oog/oor van de ontvanger...

van Byron Katie stond deze van de week op Facbook: wat ik geloof over de toon van jouw stem, is de oorzaak van mijn lijden... dus niet de boodschap zelf {ook al kan die behoorlijk zorgen voor hoe jij die begrijpt} maar ook hoe ik m interpreteer, dus ontvang, maakt dat ik me oke voel of niet...

natuurlijk bracht dit een behoorlijke discussie op onder het debestreffende bericht {"ja hallo, het is toch niet alleen aan mij als ontvanger, het ligt toch ook aan degene die dingen zegt tegen mij?"}, en waren de meningen nogal verdeeld. ik ben er dus ook nog niet helemaal uit... ex gooide deze ook altijd terug in mijn gezicht, als hij weer eens bot en liefdeloos een constatering deed over mij, of een kennis van ons, of een familielid. en technisch gezien {als we allemaal robots waren dus} zouden deze beoordelingen kloppen, alleen zijn wij geen robots... wij zijn allen de optelsom van een heleboel factoren, en een aantal van die factoren kunnen zorgen voor spanningen bij het horen van bepaalde dingen... niet perse omdat het niet klopt, technisch gezien, maar omdat het een angst of verdriet of boosheid in ons losmaakt...

moeten wij ons dan alles maar aanvaarden, omdat het kennelijk iets raakt en het eigenlijk dus aan ons de ontvanger van het bericht ligt?

ligt eraan...

hoe sterk voel je je op dat moment om er iets mee te kunnen? hoe hard ga je jezelf of de ander veroordelen over datgene wat je hoort of leest?

vorige week had ex er weer eentje. het kwam erop neer dat onze dochter iets niet tegen mij wilde zeggen omdat ze mij niet wilde kwetsen. zijn constatering: het is mijn schuld want kennelijk ben ik nog steeds niet over onze scheiding heen {de realiteit van zijn Nieuwe Leven...}, en moet onze dochter op kousevoeten om mijn kwetsbare gevoelens heenlopen. ik antwoordde dat ik vond dat het haar sierde, dat zij de gevoelens van anderen liever spaart, en dat hij misschien eens wat minder veroordelend zou kunnen zijn over wat anderen doen. en waarom kwam het op haar neer anyway? hij is de volwassene, niet zij... daar kreeg ik dan weer een iets minder vriendelijk antwoord op terug, wat maakte dat ik het even helemaal gehad had met m en de deur van de communicatie dichtgooide...

als ik het nu teruglees, kan ik me indenken dat hij het heel wat minder zwaar had bedoeld dan het bij mij overkwam. ik ben zo pissed off met hem dat ik alles meteen minder vriendelijk lees dat hij misschien had bedoeld... maar misschien {hem kennende} had ik wel gelijk en wilde hij mij laten zien hoe sterk en slim en gevat hij wel niet is, en wat een zwakke zeikerd ik nog steeds ben. maar dit is nog steeds een aanname... misschien bedoelde hij het goed, maar het gewicht van ervaring met zijn manier van communicatie uit het verleden doet mij anders vermoeden... veroordeel ik dan zijn aannames... ik neem aan dat hij veroordeelt wie ik ben... ik voel mij geraakt - heeft hij dan gelijk? het feit dat het voor hem belangrijker is om mij op mijn plaats te zetten, is voor hem belangrijker dan mij te steunen, een grammetje empathie te laten zien... siert dat hem? ben ik gek dat ik me erdoor laat raken???

tja... zo kunnen we natuurlijk nog tot in de eeuwigheid doorgaan, maar daar heb ik dus geen zin in... de stelling van Mw Kate is wellicht waar, maar ik heb nog steeds issues, voel me nog steeds aangevallen, gekwetst, niet gezien... en voordat ik daar voorbij ben, kan ex {en zijn ideeën} me gestolen worden...

waarde vol

volgend op het uur durende filmpje op Youtube van het vorige stuk, vond ik een 10-delige serie waarin dezelfde man uit de doeken doet hoe wij allemaal gekwetste kinderen zijn die verwoede pogingen doen om als volwassene door het leven te gaan... Homecoming heet het, en werkt in 10 delen door de kinderfases heen, om tot een conclusie te komen hoe je toch nog als gelukkige volwassene je leven verder kan leven. helemaal bij jezelf terug gekomen, hopelijk de brokstukken en een groot deel van je opgelopen trauma's geloosd te hebben door middel van door hem aangereikte therapeutische sessies en suggesties.

zelf heb ik al in de jaren 80 al geleerd over hoe je kindertijd, en dan vooral de tijd voordat je bewust werd van de wereld om je heen, omdat je toen alles in je opzoog als een sponsje, bepalend is voor hoe je als volwassene in het leven staat. weet niet meer precies in welke vorm deze informatie tot mij kwam, maar het leek me een heel fijne manier van psychologie - dat je het nog een klein beetje in de hand kon hebben, dat je niet al gevormd op de wereld kwam, door je genen en zo, maar gevormd door mensen uit je omgeving, en wat is gevormd kan altijd nog worden omgevormd, was mijn gedachte... hoe je dat omvormen zou moeten doen was mij dan weer niet duidelijk - ik was ook gevormd om tot op zeker hoogte machteloos toe te zien en te hopen op redding - maar in mijn achterhoofd was wel steeds het idee dat ik niet tot in den boze hoefde te leven met mijn zgn. verlegenheid en angstige gedachten... er was iets aan te doen, door middel van therapie, alleen had ik geen idee waar ik dat moest zoeken...

via ex had ik ooit het boek Families and how to survive them in handen gekregen. hierin vertelt John Cleese {Fawlty Towers, Monty Python} met behulp van zijn therapeut uitgebreid hoe wij op psychologisch gebied worden gevormd, door mensen om ons heen, door innerlijke reacties, door onbewuste gevoelens en impulsen, afsluitingen en overlevingsdrang... en hoe wij mensen in ons leven aantrekken die ons daarbij kunnen steunen, of ons verhaal blijven beamen, of verder kunnen helpen. doordat zij dezelfde drama's hebben, dezelfde taboes, wat wij onbewust bij elkaar oppikken en 'weten' dat wij daardoor veilig zijn bij die ander... {als eerste wordt bijvoorbeeld een experiment beschreven, hoe in een kamer vol onbekenden werd gevraagd om paren te vormen, zonder met elkaar te praten. na verloop van tijd had iedereen een partner, en er werd gepraat over allerlei dingen, en wat bleek: alle personen binnen die paren bleken dezelfde taboes als elkaar {maar weer anders dan de anderen paren} met zich mee te dragen... zonder met elkaar te praten voelden ze dat die ene ander veilig was. omdat ze dezelfde dingen wegstopten...}.

ex gelooft echter dat Therapie belachelijk is, en dat je ergens van bewust te zijn al voldoende zou moeten zijn om een {in je babytijd opgelopen} trauma of gewoonte om te kunnen draaien. eindeloze discussie hebben we hierover gehad, vooral omdat ik wel geloof in therapie, en ook niet bang ben om me kwetsbaar op te stellen in het bijzijn van een ander/therapeut... hij vind dat mensen die dit doen triestelingen zijn... {niet tegen mij direct, maar over iedereen die wij kenden die ergens in therapie was - kiezen voor de makkelijkste weg, noemde hij het, en ronduit achterlijk}. helaas voor mij ging ik in eerste instantie mee in zijn verhaal, omdat ik vooral wilde dat hij mij leuk vond, en mezelf neerzetten als sneu type wat uithuilt bij een 'dokter' zou daar niet bij helpen... {al poogde ik dan af en toe wel eens wat bij verschillende peuten - Kunstzinnige Therapie, bijvoorbeeld, wat wel wat losmaakte}

in de filmpjes {die allemaal een uur duren en in het Engels zijn - sorry!} wordt elk deel van de kindertijd behandeld, uit de doeken gedaan hoe sommige ontwikkelingen verkeerd kunnen gaan, hoe wij leren om bepaalde zaken te onderdrukken {en daardoor behoorlijk ziek kunnen worden}, en hoe wij langzaam aan en liefdevol weer bij die pijnlijke stukjes kunnen komen, om ze beetje bij beetje te helen, er licht op te laten schijnen, bij ons gekwetste kindje kunnen komen en het de liefde en datgene wat het nodig heeft te geven... daarbij uitdrukkelijk zeggend dat er niemand de schuld krijgt van die 'fouten' in de opvoeding, omdat onze opvoeders zelf ook behoorlijk wat knakken hebben opgelopen in hun eigen kindertijd, door mensen die zelf ook -- etc. etc. maar we kunnen wel de cyclus doorbreken... we hoeven er niet tot in lengte van dagen slaaf van te blijven... we zijn mensen met een vrije wil {tot op zeker hoogte natuurlijk, door die impulsen en driften waar we niet altijd controle over hebben, en de aangeleerde reacties op zaken die op ons pad komen...}, en dat weten is al een heerlijk gevoel van macht terugkrijgen over jezelf... {tenzij dát idee je juist vervult met angst natuurlijk, dan is het minder...}

enniwee - ik voel dat ik op een heel mooi pad ben, met loslaten en lozen en nieuwe, mooie, krachtige overtuigingen en gedachten ervoor in de plaats... met nieuwe kansen, en nieuwe mensen en eindelijk geloven dat Ik Het Waard Ben... 

beter laat dan nooit...